“Üstümde yıldızlı gök” demişti Königsberg’li“içerimde ahlâk yasası”.Yasa mı? Kimin için? Neyi berkitir yasa? Sebeb-i Telif, İsmet Özel Yaşadığımız zaman bi’ hayli alengirli. Elimizi attığımız her şey ıslak tuvalet terliği rahatsızlığı veriyor. Mükemmel bir yozlaşma içerisindeyiz. İnsan, sanki mevcudiyetiyle yaşamı tüketiyor. Yaşam standartları düştükçe ahlaki açıdan yozlaşma kaçınılmaz bir hal alıyor. Birileri bir köşe tutmuş ve…

İnsan olmak ne anlama geliyor bunu her zaman kavrayamayabiliyoruz. Kusurlu olmayı, eksik olmayı, hata yapmayı -hatta bazen sözünde duramamayı- hep bir zayıflık olarak gördük ama insan olmak tam olarak da bunlar değil mi? Hata yapmak, yanılmak, eksik olmak, başaramamak vb. şeyler değil mi insan olmak? Hani her pazar saat 21.21’de buluşuyorduk? Size verdiğimiz bir söz…

Bu haftaki mailimizde merak duygusuna odaklanıyoruz. Merak, keşfetmenin itici gücüdür ve yeni bilgilerle dolu bir dünyayı keşfetmek için bizi ileriye yönlendirir. Merak, insan doğasının en değerli özelliklerinden biridir ve bizi öğrenmeye, büyümeye ve gelişmeye teşvik eder. Hayatımızın her anında merakla dolu olmak, çevremizi daha derinden anlamamıza ve kendimizi daha iyi keşfetmemize yardımcı olur. Merakın bize…

Bu haftaki mailimizde hüzün duygusuna odaklanıyoruz. Hüzün, hayatın kaçınılmaz bir parçasıdır ve her birimiz zaman zaman hüzünlü anlar yaşarız. Bazen hayatın inişleri ve çıkışları bizi hüzne boğabilir ve bu duyguyla başa çıkmak zor olabilir. Ancak unutmayın ki hüzün de bir iyileşme sürecinin bir parçasıdır. İçsel bir yolculukla hüznün köklerini anlamak ve kabul etmek, ruhsal sağlığımız…

“Önce Kelime vardı” diye başlıyor Yohanna’ya göre İncil. Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık. Kelimenin bittiği yerde başladı; Kelime söylenemeden önce başladı. Kelimeler, yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, Yalnızlığı anlattı ve Yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız Kelimeler acıyı dindirdi ve Kelimeler insanın…

Herhangi bir durum veya olay karşısında şaşırmak ve sersemlemek anlamına geliyormuş afallamak. Duygu çemberinde “Şaşkın” duygusunun altında konumlanmış ama bence “Hayal Kırıklığı” duygusundan hemen önce açığa çıkan duygudur afallamış. Aslında çok üzücü bir durumdur afallamış hissetmek. Şaşkınlık gibi ama bunu çok daha sert ve daha ani yaşıyoruz. Bence afallamanın etkisi hayal kırıklığıyla da doğru orantılı…

Türk milleti olarak aslında en sık problem çözme(!) yöntemimiz görmezden gelmek diyebiliriz. Duygularımızla baş etmenin(?) yegane yolu onları bastırmaktan geçiyor. Peki duygularımız gerçekten de baş edilmesi gereken şeyler mi? Neden duygularımızı düşman olarak görüyor ve sürekli onlarla savaş halinde oluyoruz? Peki bu savaşı kazanmamız mümkün mü? Ya da bu savaşın sizce bir kazananı olması mümkün…