merhametini ne zaman kaybettin?

Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında
Öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan
Saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda
Acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman
Acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim.

Ve şimdi
Birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın
Başından başlayabilirim.

İsmet Özel – Kanla Kirlenmiş Evrak

  Merhaba sevgili okur. Nasılsın? Umarım iyisindir. Beni soracak olursanız kırk aydır yağmur bekleyen kurak kasaba bunalmışlığı var üzerimde. Göğe bakıyorum sanki, “ne zaman rahmet boşanacak?” Bu hafta sizinle konuşmak istediğim konu hayatımızın merhametsiz yanları. Yahut bizim merhametsizleştirdiğimiz yanları.

  Hayatınız hakkında karanlık sözler yazıyor olsaydınız ne olurdu? Kendiniz hakkında yaptığınız en zorba ve karanlık yorumu hatırlıyor musunuz? Bir konuda “en” sorulunca insan nasıl da cevapsız kalıyor ama. Peki neden kendimize dair bu denli zorbayız? Kim bu kafamızda susmak bilmeksizin bizi eleştiren ses? Merhamet, öznesi biz olunca ne de uzak bir kelime?

  Başkasına gösterdiğimiz merhameti neden kendimize gösteremiyoruz? Bununla ilgili çok tatlı bir teorim var. Aslında cevap çok basit: ÇÜNKÜ KENDİMİZİ MERHAMETE DEĞER GÖRMÜYORUZ. Esasında kendimizi bir çok güzel şeye değer görmüyoruz. Sanki bize verilmiş bir ceza var ve bu bitmeyen bir ceza. Her fırsatta kendimizi cezalandırıyor gibiyiz.

  Bu yazıyı okurken geçirdiğiniz tüm bir haftayı, belki tüm bir ömrü düşünüp kendimizi merhametsizce cezalandırdığımız anlara odaklanalım. Kendimize biraz merhamet gösterebilseydik nasıl bir hayatımız olurdu?